Roger (66), Lokeren – van stilvallen naar opnieuw grip krijgen
Roger had nooit stilgezeten.
Dertig jaar in de bouw.
Altijd bezig. Altijd onder de mensen.
“Mijn telefoon stond nooit stil.
Klanten, werk, afspraken… dat was mijn leven.”
Tot zijn lichaam stop zei.
Wanneer je lijf beslist voor jou
Jaren van zwaar werk begonnen door te wegen.
- ladders op en af
- gebogen werken
- tillen
“Je voelt dat niet de eerste twintig jaar.
Maar daarna begint je lijf te protesteren.”
De pijn werd erger.
Tot het niet meer ging.
“Ik kon ’s morgens amper uit mijn bed.
En op de werf moest ik constant gaan zitten.”
De diagnose was duidelijk.
Hernia.
Zijn huisarts was ook duidelijk:
“Als je zo doorgaat, eindigt dit slecht.”
Gedwongen rust
Roger stopte. Niet omdat hij dat wilde.
Maar omdat hij moest.
“Ik dacht: oké, dan ga ik rusten. Dat zal goed doen.”
In het begin leek dat ook zo.
- uitslapen
- wat klussen
- fietsen
Maar dat kantelde snel.
De leegte die niemand benoemt
Na een paar maanden begon het te wegen.
“Mijn vrouw ging werken… en ik zat daar.”
Geen werk.
Geen collega’s.
Geen ritme.
“Mijn wereld werd plots heel klein.”
Hij werd prikkelbaar.
“Mijn vrouw zei: je loopt de hele tijd te zagen. En ze had gelijk.”
Maar hij wist niet wat hij moest doen.
“Ik ben geen tv-kijker.
Maar wat doe je dan de hele dag?”
De weerstand
Zijn zoon zag dat het niet goed ging en stelde een cursus voor.
“Ik dacht: wat moet ik met een cursus?
Dat is niets voor mij.”
Zeker niet online.
“Ik ben geen computertype. Op de werf had je dat niet nodig.”
Maar zijn zoon bleef aandringen.
“Hij zei: pa, probeer het gewoon. Het is een cadeau.”
De eerste stap (tegen zijn natuur in)
Hij gaf toe.
Zijn zoon zette alles klaar.
“Ik dacht: dit gaat niets zijn.”
Maar dat viel anders uit.
Wat hem raakte
Geen ingewikkelde theorie.
Maar eenvoudige, directe vragen:
- waar krijg je energie van?
- wat mis je?
- wat wil je nog?
“Ik zat daar met een pen… en begon te schrijven.”
Dat was nieuw voor hem.
“In het begin voelde dat raar.
Maar na een tijdje kwam er van alles naar boven.”
Het inzicht
Eén oefening bleef hangen.
“Ik moest opschrijven hoe ik mijn toekomst zag.”
Niet hoe het was.
Maar hoe hij het wilde.
“Toen besefte ik: ik mag opnieuw kiezen.”
Geen grote sprong — wel een andere richting
Roger veranderde niet van de ene dag op de andere.
Maar er verschoof iets.
Hij begon klein:
- vrijwilligerswerk in de Kringwinkel
- twee voormiddagen per week
- opnieuw onder de mensen
“Niks spectaculairs. Maar ik had terug een reden om op te staan.”
Hij nam ook een hond.
“Dat dwingt je om buiten te komen. Drie keer per dag. Weer of geen weer.”
Vandaag
Het is niet perfect.
En dat zegt hij zelf ook.
“Ik heb nog dagen dat ik denk: ik wil terug werken.”
Maar het verschil is duidelijk.
- hij heeft ritme
- hij heeft contact
- hij heeft iets om naar uit te kijken
“Mijn leven voelt terug groter.”
Wat het verschil maakte
Niet rust.
Maar terug richting
“Die cursus heeft mij doen inzien dat pensioen niet het einde is.”
Wat er anders had kunnen gebeuren
“Ik denk dat ik anders gewoon was blijven zitten.
Chagrijnig. Zonder echt te weten waarom.”
Voor wie dit herkenbaar is
Als jij voelt:
- “Ik ben gestopt… maar het voelt niet goed”
- “Mijn dagen zijn leeg of eentonig”
- “Ik weet dat ik iets moet doen, maar wat?”
dan zit je dichter bij Roger dan je denkt.
Misschien is dit geen toeval dat je dit leest
Soms kom je een verhaal tegen dat iets in gang zet.
Niet omdat het perfect overeenkomt.
Maar omdat het ergens raakt.
De vraag is dan niet: “is dit exact mijn situatie?”
Maar:
“wil ik hier zelf iets mee doen?”