Marleen (63), Lier – van verlies en stilstand naar opnieuw richting
Sommige mensen kijken uit naar hun pensioen.
Marleen ook.
Ze had plannen.
“We gingen eindelijk die grote reis maken.
En daarna zou ik wel zien wat ik met mijn tijd deed.”
Maar het liep anders.
Wanneer alles tegelijk verandert
Door een herstructurering kon ze vroeger stoppen met werken.
“Ik was opgelucht. Mijn functie zou verdwijnen, dus dit voelde als een logische stap.”
Maar nog voor haar pensioen echt begon, gebeurde het ondenkbare.
“Twee weken voor mijn laatste werkdag is mijn man plots overleden.”
Alles viel stil.
“Mijn plannen… mijn toekomst… het beeld dat ik had van mijn pensioen…
dat was in één klap weg.”
Een jaar waarin er weinig vooruitging
De eerste periode was geen zoektocht naar invulling.
Het was overleven.
- administratie regelen
- verhuizen
- rouwen
“Ik leefde van dag tot dag.
Ik had de energie niet om verder te kijken.”
Ze zocht hulp bij een psycholoog.
Dat gaf houvast.
Maar richting voelde ze nog niet.
De leegte daarna
Toen het ergste achter de rug was, kwam een andere vraag.
“Wat moet ik nu met mijn leven?”
Niet dramatisch.
Maar wel confronterend.
“Altijd maar leuke dingen doen… dat werkt ook niet.”
Ze kende de theorie.
Door haar job had ze anderen begeleid in hun pensioen.
“Maar zelf in die fase zitten… dat is iets helemaal anders.”
De weerstand om opnieuw te beginnen
Een vriendin stuurde haar een link naar Zinvol Pensioen.
“Eerlijk? Ik had daar geen zin in.
Ik was nog niet bezig met ‘opnieuw beginnen’.”
Maar tegelijk voelde ze:
“Ik kan hier niet blijven in hangen.”
Dus schreef ze zich in.
Wat haar verraste
De cursus ging niet over praktische zaken.
Maar over haar.
“Over wie ik ben, wat ik nodig heb, hoe ik mijn leven wil invullen.”
De oefeningen dwongen haar om stil te staan.
“Ik schreef dingen op waar ik anders nooit bij stilgestaan zou hebben.”
Dat bracht iets wat ze al een tijd kwijt was:
overzicht
“Ik zag ineens wat ik nodig had om weer vooruit te kunnen.”
Het echte kantelpunt
Naast de cursus volgde ze ook coachingsgesprekken.
Daar gebeurde iets belangrijks.
“Ik besefte dat ik nog altijd van het leven hou.
En dat ik nog altijd wil bijdragen.”
Niet zoals vroeger.
Maar op haar manier.
Zoeken zonder meteen juist te zitten
Ze begon als vrijwilliger.
Maar dat bleek geen match.
“Te veel regels, te weinig vrijheid. Ik voelde mij leeg als ik thuiskwam.”
En toch bleef ze even doorgaan.
Tot ze zichzelf een eerlijke vraag stelde:
“Waarom zou ik dit blijven doen als het niet klopt?”
Ze stopte.
Wat wél klopt
Vandaag zet Marleen zich in voor een organisatie die slachtoffers begeleidt na ingrijpende gebeurtenissen.
“Hier voelt het anders.
Mijn ervaring telt. Ik krijg vertrouwen. Ik kan iets betekenen.”
Ze voelt opnieuw:
- verbinding
- betekenis
- richting
“Ik voel mij opnieuw nuttig. En dat doet deugd.”
Wat het verschil maakte
Niet tijd.
Maar bewust stilstaan en hulp toelaten
“Die cursus en coaching hebben mij geholpen om opnieuw te kiezen.”
Wat ze anders had gedaan
“Ik zou mezelf sneller die tijd hebben gegeven om echt na te denken.
In plaats van te denken dat het vanzelf wel zou komen.”
Voor wie dit herkenbaar is
Als jij voelt:
- “Mijn situatie is anders gelopen dan verwacht”
- “Ik weet dat ik verder moet, maar niet hoe”
- “Ik wil opnieuw richting, maar op mijn tempo”
dan zit je dichter bij Marleen dan je denkt.
Misschien is dit geen toeval dat je dit leest
Soms kom je een verhaal tegen dat iets in gang zet.
Niet omdat het perfect overeenkomt.
Maar omdat het ergens raakt.
De vraag is dan niet: “is dit exact mijn situatie?”
Maar:
“wil ik hier zelf iets mee doen?”