Rita (62), Leuven – van vervroegd pensioen naar opnieuw richting
Als jij denkt: “Ik ga gewoon genieten als het zover is”, dan ga je jezelf mogelijk herkennen in Rita.
Rita werkte jarenlang in de zorg en het onderwijs.
Ze gaf opleidingen, coachte mensen, was altijd bezig.
Toen er op haar 60ste een regeling kwam voor vervroegd pensioen, begon ze te twijfelen.
“Ik deed mijn werk nog graag… maar het begon zwaarder te worden. Reizen, avondtrainingen, deadlines… ik was moe.”
Ze stopte op haar 61ste.
En in het begin voelde dat goed.
“Eindelijk rust, dacht ik.”
De onverwachte leegte
Maar dat gevoel veranderde sneller dan ze had verwacht.
“Na een paar weken liep ik thuis wat rond te prutsen.
Mijn man had zijn ritme al gevonden… maar ik miste iets.”
Niet dat er iets mis was.
Maar ook niet dat het klopte.
- geen structuur
- minder contact met mensen
- geen gevoel van bijdrage
“Ik dacht: ik moet niet blijven kniezen… maar wat dan?”
De twijfel
Zoals veel mensen probeerde ze het eerst zelf uit te zoeken.
Zoeken op internet.
Ideeën verzamelen.
“Ik dacht: dat vind ik wel vanzelf.”
Tot ze besefte:
“Ik was aan het zoeken… maar ik kwam nergens echt tot iets concreet.”
Het kleine beginpunt
Op een avond zag ze een advertentie voor een pensioenquiz.
“Ik dacht: ach, waarom niet.”
Die quiz stelde geen oppervlakkige vragen.
Ze dwong haar om stil te staan bij:
- waar ze energie van kreeg
- wat ze eigenlijk graag deed
- hoe ze omging met vrije tijd
“Toen ik die vragen invulde, besefte ik:
mijn interesses zijn er nog… ik doe er alleen niets mee.”
De beslissing
Na de quiz besloot ze om de cursus te volgen.
Niet omdat ze een groot plan had.
Maar omdat ze voelde:
“Ik moet hier iets mee doen, anders blijf ik rondjes draaien.”
Wat er veranderde
De cursus gaf haar geen kant-en-klare antwoorden.
Maar wel iets wat ze miste:
richting
“Er was een oefening waarin je je ideale week moest uitschrijven.
Toen ik dat zag, dacht ik: dit is eigenlijk heel concreet.”
Voor het eerst zag ze:
- wat ze wilde doen
- wat ze belangrijk vond
- en dat het haalbaar was
“Ik besefte: ik moet niet blijven zoeken. Ik moet beginnen.”
Vandaag
Vandaag is Rita vrijwillig stadsgids in Leuven.
Ze geeft rondleidingen, verdiept zich in geschiedenis en bouwt haar kennis verder uit.
“Ik doe het maar een paar keer per maand… maar het geeft me enorm veel voldoening.”
Ze heeft opnieuw:
- structuur
- contact met mensen
- een gevoel van bijdrage
“Ik sta ’s morgens op en ik weet wat ik ga doen. Dat had ik gemist.”
Wat het verschil maakte
Niet méér tijd.
Maar bewust kiezen wat ze met die tijd doet.
“Die cursus heeft me doen inzien: je mag je passies serieus nemen.”
Wat ze zonder die stap denkt dat er was gebeurd
“Ik denk dat ik anders nog altijd thuis had gezeten, zoekend naar wat ik nu eigenlijk wilde doen.”
Voor wie dit herkenbaar is
Als jij voelt:
- “Ik kijk uit naar rust… maar wat daarna?”
- “Ik wil niet gewoon mijn tijd vullen”
- “Ik wil iets doen dat ook betekenis heeft”
dan zit je dichter bij Rita dan je denkt.
Misschien is dit geen toeval dat je dit leest
Soms kom je een verhaal tegen dat iets in gang zet.
Niet omdat het perfect overeenkomt.
Maar omdat het ergens raakt.
De vraag is dan niet: “is dit exact mijn situatie?”
Maar:
“wil ik hier zelf iets mee doen?”